Do Kancelarii zgłosił się Klient, który potrzebował pomocy z uregulowaniem stanu prawnego nieruchomości bezpośrednio graniczącej z jego posiadłością.
Teren ten od dziesięcioleci uznawany był za rodzinną własność, znajdował się tam przedwojenny dom rodziców Klienta, z czasem grunt zaczął służyć między innymi jako ogród warzywny. Przez opisywaną nieruchomość prowadził również jedyny dojazd dla samochodów ciężarowych do zakładu stolarskiego Klienta.
Formalności związane z dalszym korzystaniem z działki ujawniły, że zgodnie z treścią księgi wieczystej, grunt należy do Skarbu Państwa. Gmina zaproponowała sprzedaż działki, jednak my złożyliśmy wniosek o stwierdzenie zasiedzenia.
Sprawa nie była prosta z kilku powodów:
- Do 1990 r. obowiązywał art. 177 Kodeksu cywilnego, który wyłączał możliwość nabycia własności przez zasiedzenie nieruchomości będącej przedmiotem własności państwowej.
- Z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r., grunt stał się własnością gminy, mimo że w księdze wieczystej jako właściciel nadal figurował Skarb Państwa, właściwy stan prawny nieruchomości potwierdziła dopiero decyzja wojewody wydana w 2011 r.
- Do sprawy przystąpili też właściciele sąsiedniej nieruchomości, którzy wskazywali, że teren był używany wspólnie.
Kluczowe znaczenie dla sprawy miał art. 10 ustawy nowelizującej Kodeks cywilny z 1990 r. Pozwalał on na doliczenie czasu posiadania sprzed zmiany przepisów, ale najwyżej do połowy wymaganego okresu. Przy 30-letnim terminie oznaczało to, że najwcześniejszą możliwą datą zasiedzenia był maj 2005 r.
Ponieważ po ślubie Klient władał gruntem wspólnie z żoną, zmodyfikowaliśmy wniosek tak, aby zasiedzenie zostało stwierdzone na rzecz obojga małżonków, do ich majątku wspólnego. Wykazaliśmy, że rodzice Klienta władali gruntem jak właściciele już od 1972 r., co pozwoliło doliczyć ich posiadanie do okresu posiadania Klienta. Pomocne okazały się zeznania świadków, oględziny nieruchomości oraz wypis z rejestru gruntów z 2004 r., w którym Klient figurował jako ,,osoba władająca” działką.
Wiedząc, że sąsiedzi korzystali w przeszłości z części drogi dojazdowej, przygotowaliśmy również wniosek ewentualny. Na wypadek, gdyby sąd nie stwierdził zasiedzenia całej działki, wnieśliśmy o stwierdzenie zasiedzenia tej części, z której korzystają wyłącznie nasi Klienci. Na tej podstawie biegły geodeta zaprojektował podział działki, wyodrębniając pas drogi dojazdowej oraz pozostały teren będący w wyłącznym posiadaniu naszych Klientów.
Sąd orzekł, że nasi Klienci nabyli przez zasiedzenie ponad 80% powierzchni spornej działki. Nasza argumentacja została podzielona co do wszystkich kluczowych przesłanek: samoistności posiadania, jego ciągłości od lat 70. oraz możliwości doliczenia okresu sprzed uchylenia art. 177 Kodeksu cywilnego. Poza zasiedzeniem został jedynie wąski pas drogi dojazdowej, z którego do 1994 r. korzystał również sąsiad.
Wynik sprawy odpowiada temu, co Klienci deklarowali od początku – nie chodziło im o pozbawienie kogokolwiek dostępu do drogi, lecz o uregulowanie stanu prawnego nieruchomości, z której od dziesięcioleci korzystają jak właściciele.
Sprawę z ramienia Kancelarii prowadziła adw. Natalia Żaczek-Jercha.

Natalia Żaczek-Jercha
adwokat, LL.M., mediator sądowy, Partner
kom: +48 515 042 143
mail: natalia.zaczek@paremia.pl
Potrzebujesz pomocy w podobnej sprawie? Skontaktuj się z nami:
